Hoi allemaal

Daar ben ik dan weer. Het koude kikkerlandje heeft mij weer terug in zijn armen genomen. Dit is leuk, maar het is ook soms heel moeilijk. Laat ik maar bij het begin beginnen.

De week voordat ik uit Amerika zou vertrekken stond vol met afscheid nemen. Jovana, mijn gastzusje uit Montenegro was de week daarvoor al vertrokken en daardoor werd het heel stil in huis. Ik kreeg ook steedsmeer het gevoel dat ik ook naar huis wilde. En op een gegeven moment heb je het helemaal gehad met dat afscheid nemen. Ik keek er echt weer naar uit om 'Hoi' te zeggen i.p.v. 'Goodbye'. De donderdag voordat ik weg ging is Ruth de hele dag bij mij geweest. Koffers inpakken, wat een lach en een traan met zich meebrengt. Later die avond kwamen mijn twee favoriete Mexicanen langs, Erick en Leo. We hebben de hele avond gepoold, muziek uit de stereo laten knallen en naast het zwembad zitten lachen en nog eens al die mooie herinnering naar boven gehaald. Uit het niets is het dantwee uur in de nacht en is het tijd om afscheid te nemen van hen. Ik heb letterlijk een half uur in Ericks armen staan huilen. Ik ben dit jaar zo emotioneel als me moeder geworden, dus dat werd een waterval uit me ogen op het moment dat Erick zei: 'Dutchie, it's ok. This is not a goodbye, this is a see you later.' Natuurlijk kon Leo het niet laten om nog even grappig te doen. Hij begon een heel zielig liedje te zingen waardoor iedereen weer begon te lachen. Na ook afscheid te hebben genomen van Leo stapten ze de auto in en reden de straat uit. Alsof mijn hart werd verscheurd. Die twee jongens betekenen zoveel voor mij.
Ruth bleef slapen en ging de volgende ochtend met mij mee naar het vliegveld. Twee uur later werd het dus... Afscheid genomen van mijn gastmoeder en gastzusje en op naar de donutshop! Ik kan Amerika natuurlijk niet verlaten zonder mijn laaste donut. Zo lekker kan je ze nergens anders krijgen. Op het vliegveld aangekomen waren mijn koffers netjes ingepakt, geen overgewicht en kon ik door naar het vliegtuig. Mark, mijn gastvader, gaf mij mijn laatste 'hug' met een dikke kus en vertelde me dat ik hem moest laten weten zodra ik veilig thuis was. Ruth bleef totdat ik de duane door moest. Het leek een beetje op een hele zielige film. Twee beste vriendinnen die afscheid moeten nemen en niet wetende wanneer ze elkaar weer terug zien. Janken dus!!! Duane door, nog eventjes omkijken en daar gaan we, terug naar Nederland, terug naar huis.

Na vijftien uuronderweg te zijn geweest,kon ik de vorm van Nederland al onder de wolkenvandaan zien komen.De kriebels gingen door mijn buik heen en wat duurt het dan zo ontiegelijk lang totdat je landt. 7:05uur,Schiphol, there it is! Ik raakte nog in de stress toen ik mijnkoffers moest gaan halen.Tweesuper grote koffers, er was een kans dat er één nietaan was gekomen. Dat zal even een groot probleem worden. Inde enezaten al mijn schoenen en in de andere al mijn kleren. Ikhad hoe dan ook een probleem als er één weg zou zijn. Gelukkig zat het allemaal mee en kon ik dan eindelijk door de deuren heen lopenwaar mijn familie en vrienden stonden te wachten.Ze vingen eenglimp van mij op enik hoorde ze al schreeuwen. Daar stonden ze, mijn ouders, oma en opa, Dionne, Anne enSanne. Posters met daarop:'WelcomehomeDutchie' en 'Our homecomingqueen', een vette zak snoep, een bos bloemen en natuurlijk heel veel omhelzingen en zoenen.'s Avonds natuurlijk gelijk naar de Jisper Kermis. Tip: Doe dat niet met een jetlag vannegen uur tijdverschil.

Nu een week later zit ik hiermijn laatste verhaal op mijn blog teschrijven. Alles begint een beetje te bezinken. Het voelt af en toe alsof ikuit een onwijs gave droom ben opgestaan. In werkelijkheid heb ik allesecht meegemaakt en deze ervaring kan niemand mij meer afpakken. Ik benafgelopen jaarheel erg veranderd. Ik kijkanders tegen dingen aan en ben een stuk volwassener geworden.Al kan ik er nogbest een feestje van maken hoor, haha. Ook de mensen om mij heen zijn veranderd.Watheel leuk is, maar wat ookaf en toemoeilijk zal zijn. We gaan het zien. Ik ben in ieder geval heel blij dat ik weer terugben en ik ben helemaal klaar om Communicatie te gaan studeren aan de HvA.

Nu nog even een bedank momentje.Als eerste wil ik mijnouders heelerg bedanken. Zij hebben altijd achter mij gestaan. Ook al beschuldig ik ze ervan dat ze feestbeesten zijn geworden, ik weet heust wel dat het veel moeilijkervoor hen is geweest dan voor mij. Mijn Oma voor het brieven schrijven. Ook mijn vrienden die er altijd voor mij waren, zowelin Nederland als in Amerika. Mijn gastfamilies,ik had het graag anders willen zien lopen, maar het is nu eenmaal zo. De organisatiesTravel Activeen AYUSA.Escalon HighSchool en natuurlijk iedereen die mij het hele jaar heeft gevolgd.

Dank jullie wel!

Dikke kus

Marous