Hoi allemaal

Ik heb dan eindelijk dat vierkante hoedje in de lucht mogen gooien. Het schooljaar is over en ik ben in Amerika 'geslaagd'. De laatste week van school was helemaal in het teken van de Seniors. We hebben de hele week geoefend zodat alles soepel zou verlopen op vrijdag avond tijdens het officiele moment. En geloof mij, dat is een heel spectakel. Ondertussen moest er in de jaarboeken geschreven worden. Daar heb ik trouwens nog niks van gelezen, want mevrouw begint te janken haha. Weken van tevoren moesten we opgeven met wie we samen wilden lopen en natuurlijk moesten we onze cap&gown (outfit)bestellen. We waren er helemaal klaar voor!

Vrijdag ochtend, onze laatste oefening. Snel alle kaartjes voor 's avonds aan iedereen gegeven en naar huis. Natuurlijk moet je er op en top uit zien en wij meiden kunnen daar heel lang over doen! Eerste stap: nagels, op naar een manicure en pedicure. Tweede stap: douchen en uitzoeken welke van de drie jurken je aanmoet, plus de juiste schoenen. Derde stap: Make-up, haar en de final touch, cap&gown. En, o ja, misschien wat eten van te voren is best slim. 5 uur, de laatste vriendin komt binnen. Foto's maken terwijl de jongens onderweg zijn om ons op te halen, want lopend gaan we niet. En op naar school, of school? Het deed mij meer aan een groot paars gospelkoor denken! Iedereen was druk bezig met foto's maken. Het is namelijk de laatste dag dat je iedereen bij elkaar ziet. En in mijn geval zie ik de meesten waarschijnlijk nooit meer terug. Na de groepsfoto kregen we nog even een energietoespraak van de directeur en daar gingen we dan, op weg naar het footballfield. Iedereen begon zenuwachtig zijn partner te zoeken en zich in de afgesproken lijnen te vormen. De muziek begon te draaien en wij liepen stapje voor stapje de poort door waar ons een luid gejuich om onze oren heen vloog. Wij waren de supersterren van de avond. We namen plaats op onze stoelen en één van onzeklasgenoten zong het National Athem. De hemel werden we ingeprezen tijdens de toespraken, maar wat is Graduation zonder een blunder van Marous... Ik dacht deze avond slim te zijn door geen hakken aan te trekken, want dan zou je wegzakken in het gras. Dus struikelen zou het niet worden. Ik zat dus vol zelfvertrouwen daar in het publiek. Wat gebeurt er? Een grote windvlaag komt overwaaien en neemt mijn vierkante hoedje mee! Gelukkig was er zo'n sterke footballplayer die hem ving en hem snel weer aan mij gaf. Ik heb de rest van de avond mijn hoedje stevig vast gehouden. Alhoewel?! Na het grote moment: Je naam wordt uitgesproken, je loopt het podium op en neemt je diploma in ontvangst, schud een paar handjes, verplaatst je tassel (de kwast die aan je vierkante hoedje hangt) naar de linker kant en poseert voor de camera. Dutchie heeft het jaar overleefd! Nadat iedereen dit heeft gedaan, is het tijd voor het 'film moment'. Ik mag mijn vierkante hoedje los laten en in de lucht gooien. Nu ben ik lekker blond geworden door de zon en het heeft mij er niet slimmer door gemaakt haha. Ik gooi mijn vierkante hoedje dus gewoon in de lucht en mijn vijand van de avond, de wind, neemt hem weer mee. Vierkante hoedje, pats, boem, weg! Al het publiek kwam het veld opstormen en ik had geen tijd meer om ernaar te zoeken, want de omhelzingen kwamen binnen! Gelukkig was ik nog wel zo slim geweest om mijn naam in mijn vierkante hoedje te schrijven, hij kwam uiteindelijk ook weer rustig naar mij toe lopen. Eind goed, al goed.

Al was het nog lang niet het eind. After Graduation it's PARTY TIME! De school heeft de zogenaamde 'Sober Grad' georganiseerd. De hele gymzaal/tennisbaan was afgezet en er was van alles te doen. Er was een rodeo stier, lasergamen, goktafels, een klimmuur, massagetafel, disco, prijzenkast waar je hoe dan ook wat zou winnen en noem maar op! We hadden de tijd van ons leven. Aan het eind van de avond kwam er een hypnotiseur wat echt hilarisch was. Een hele groep leerlingen was van de wereld en hij kon ze alles laten doen wat hij maar wilde. De grootste macho van de klas veranderde in een Barbie Girl. Ik heb me een sixpack gelachen!

De Graduation parties zijn op volle gang. Ondertussen ben ik langzaam afscheid van iedereen aan het nemen. Ik heb het onwijs moeilijk daarmee. Natuurlijk wil ik terug naar Nederland. Oost, west, thuis best zeggen ze altijd. En ik kan niet wachten om mijn Paps en Mams weer in mijn armen te sluiten. Maar ik heb hier zoveel vrienden gemaakt en ik heb geen flauw idee wanneer ik ze terug zie, of ik ze nog wel terug zie. Het geld groeit niet op ons rug en voordat ik weer terug naar Amerika ga, zal nog wel een tijdje duren. Gelukkig is er een genie die Skype heeft uitgevonden. Al is dat ook best moeilijk met 9 uur verschil. Soms kan ik mezelf wel voor m'n kop slaan dat ik ooit met het idee ben gekomen om naar Amerika toe te gaan voor tien maanden. En dan komt het gezond verstand weer terug dat zegt: Marous, je hebt de tijd van je leven gehad! Zoveel mensen zijn jaloers op jou en niemand kan deze ervaring meer van je afnemen. Jij hebt zoveel over je zelf geleerd. En dat is waar! Escalon zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben, met de geweldige mensen erbij.

'Don't cry because it ended, smile because it happened.'

11 juni sta ik als het goed is rond 7 uur in de ochtend weer op Nederlandse bodem. Bereid jullie maar voor!

Dikke kus

Marous