Home sweet home!

Hoi allemaal

Daar ben ik dan weer. Het koude kikkerlandje heeft mij weer terug in zijn armen genomen. Dit is leuk, maar het is ook soms heel moeilijk. Laat ik maar bij het begin beginnen.

De week voordat ik uit Amerika zou vertrekken stond vol met afscheid nemen. Jovana, mijn gastzusje uit Montenegro was de week daarvoor al vertrokken en daardoor werd het heel stil in huis. Ik kreeg ook steedsmeer het gevoel dat ik ook naar huis wilde. En op een gegeven moment heb je het helemaal gehad met dat afscheid nemen. Ik keek er echt weer naar uit om 'Hoi' te zeggen i.p.v. 'Goodbye'. De donderdag voordat ik weg ging is Ruth de hele dag bij mij geweest. Koffers inpakken, wat een lach en een traan met zich meebrengt. Later die avond kwamen mijn twee favoriete Mexicanen langs, Erick en Leo. We hebben de hele avond gepoold, muziek uit de stereo laten knallen en naast het zwembad zitten lachen en nog eens al die mooie herinnering naar boven gehaald. Uit het niets is het dantwee uur in de nacht en is het tijd om afscheid te nemen van hen. Ik heb letterlijk een half uur in Ericks armen staan huilen. Ik ben dit jaar zo emotioneel als me moeder geworden, dus dat werd een waterval uit me ogen op het moment dat Erick zei: 'Dutchie, it's ok. This is not a goodbye, this is a see you later.' Natuurlijk kon Leo het niet laten om nog even grappig te doen. Hij begon een heel zielig liedje te zingen waardoor iedereen weer begon te lachen. Na ook afscheid te hebben genomen van Leo stapten ze de auto in en reden de straat uit. Alsof mijn hart werd verscheurd. Die twee jongens betekenen zoveel voor mij.
Ruth bleef slapen en ging de volgende ochtend met mij mee naar het vliegveld. Twee uur later werd het dus... Afscheid genomen van mijn gastmoeder en gastzusje en op naar de donutshop! Ik kan Amerika natuurlijk niet verlaten zonder mijn laaste donut. Zo lekker kan je ze nergens anders krijgen. Op het vliegveld aangekomen waren mijn koffers netjes ingepakt, geen overgewicht en kon ik door naar het vliegtuig. Mark, mijn gastvader, gaf mij mijn laatste 'hug' met een dikke kus en vertelde me dat ik hem moest laten weten zodra ik veilig thuis was. Ruth bleef totdat ik de duane door moest. Het leek een beetje op een hele zielige film. Twee beste vriendinnen die afscheid moeten nemen en niet wetende wanneer ze elkaar weer terug zien. Janken dus!!! Duane door, nog eventjes omkijken en daar gaan we, terug naar Nederland, terug naar huis.

Na vijftien uuronderweg te zijn geweest,kon ik de vorm van Nederland al onder de wolkenvandaan zien komen.De kriebels gingen door mijn buik heen en wat duurt het dan zo ontiegelijk lang totdat je landt. 7:05uur,Schiphol, there it is! Ik raakte nog in de stress toen ik mijnkoffers moest gaan halen.Tweesuper grote koffers, er was een kans dat er één nietaan was gekomen. Dat zal even een groot probleem worden. Inde enezaten al mijn schoenen en in de andere al mijn kleren. Ikhad hoe dan ook een probleem als er één weg zou zijn. Gelukkig zat het allemaal mee en kon ik dan eindelijk door de deuren heen lopenwaar mijn familie en vrienden stonden te wachten.Ze vingen eenglimp van mij op enik hoorde ze al schreeuwen. Daar stonden ze, mijn ouders, oma en opa, Dionne, Anne enSanne. Posters met daarop:'WelcomehomeDutchie' en 'Our homecomingqueen', een vette zak snoep, een bos bloemen en natuurlijk heel veel omhelzingen en zoenen.'s Avonds natuurlijk gelijk naar de Jisper Kermis. Tip: Doe dat niet met een jetlag vannegen uur tijdverschil.

Nu een week later zit ik hiermijn laatste verhaal op mijn blog teschrijven. Alles begint een beetje te bezinken. Het voelt af en toe alsof ikuit een onwijs gave droom ben opgestaan. In werkelijkheid heb ik allesecht meegemaakt en deze ervaring kan niemand mij meer afpakken. Ik benafgelopen jaarheel erg veranderd. Ik kijkanders tegen dingen aan en ben een stuk volwassener geworden.Al kan ik er nogbest een feestje van maken hoor, haha. Ook de mensen om mij heen zijn veranderd.Watheel leuk is, maar wat ookaf en toemoeilijk zal zijn. We gaan het zien. Ik ben in ieder geval heel blij dat ik weer terugben en ik ben helemaal klaar om Communicatie te gaan studeren aan de HvA.

Nu nog even een bedank momentje.Als eerste wil ik mijnouders heelerg bedanken. Zij hebben altijd achter mij gestaan. Ook al beschuldig ik ze ervan dat ze feestbeesten zijn geworden, ik weet heust wel dat het veel moeilijkervoor hen is geweest dan voor mij. Mijn Oma voor het brieven schrijven. Ook mijn vrienden die er altijd voor mij waren, zowelin Nederland als in Amerika. Mijn gastfamilies,ik had het graag anders willen zien lopen, maar het is nu eenmaal zo. De organisatiesTravel Activeen AYUSA.Escalon HighSchool en natuurlijk iedereen die mij het hele jaar heeft gevolgd.

Dank jullie wel!

Dikke kus

Marous

Graduation!

Hoi allemaal

Ik heb dan eindelijk dat vierkante hoedje in de lucht mogen gooien. Het schooljaar is over en ik ben in Amerika 'geslaagd'. De laatste week van school was helemaal in het teken van de Seniors. We hebben de hele week geoefend zodat alles soepel zou verlopen op vrijdag avond tijdens het officiele moment. En geloof mij, dat is een heel spectakel. Ondertussen moest er in de jaarboeken geschreven worden. Daar heb ik trouwens nog niks van gelezen, want mevrouw begint te janken haha. Weken van tevoren moesten we opgeven met wie we samen wilden lopen en natuurlijk moesten we onze cap&gown (outfit)bestellen. We waren er helemaal klaar voor!

Vrijdag ochtend, onze laatste oefening. Snel alle kaartjes voor 's avonds aan iedereen gegeven en naar huis. Natuurlijk moet je er op en top uit zien en wij meiden kunnen daar heel lang over doen! Eerste stap: nagels, op naar een manicure en pedicure. Tweede stap: douchen en uitzoeken welke van de drie jurken je aanmoet, plus de juiste schoenen. Derde stap: Make-up, haar en de final touch, cap&gown. En, o ja, misschien wat eten van te voren is best slim. 5 uur, de laatste vriendin komt binnen. Foto's maken terwijl de jongens onderweg zijn om ons op te halen, want lopend gaan we niet. En op naar school, of school? Het deed mij meer aan een groot paars gospelkoor denken! Iedereen was druk bezig met foto's maken. Het is namelijk de laatste dag dat je iedereen bij elkaar ziet. En in mijn geval zie ik de meesten waarschijnlijk nooit meer terug. Na de groepsfoto kregen we nog even een energietoespraak van de directeur en daar gingen we dan, op weg naar het footballfield. Iedereen begon zenuwachtig zijn partner te zoeken en zich in de afgesproken lijnen te vormen. De muziek begon te draaien en wij liepen stapje voor stapje de poort door waar ons een luid gejuich om onze oren heen vloog. Wij waren de supersterren van de avond. We namen plaats op onze stoelen en één van onzeklasgenoten zong het National Athem. De hemel werden we ingeprezen tijdens de toespraken, maar wat is Graduation zonder een blunder van Marous... Ik dacht deze avond slim te zijn door geen hakken aan te trekken, want dan zou je wegzakken in het gras. Dus struikelen zou het niet worden. Ik zat dus vol zelfvertrouwen daar in het publiek. Wat gebeurt er? Een grote windvlaag komt overwaaien en neemt mijn vierkante hoedje mee! Gelukkig was er zo'n sterke footballplayer die hem ving en hem snel weer aan mij gaf. Ik heb de rest van de avond mijn hoedje stevig vast gehouden. Alhoewel?! Na het grote moment: Je naam wordt uitgesproken, je loopt het podium op en neemt je diploma in ontvangst, schud een paar handjes, verplaatst je tassel (de kwast die aan je vierkante hoedje hangt) naar de linker kant en poseert voor de camera. Dutchie heeft het jaar overleefd! Nadat iedereen dit heeft gedaan, is het tijd voor het 'film moment'. Ik mag mijn vierkante hoedje los laten en in de lucht gooien. Nu ben ik lekker blond geworden door de zon en het heeft mij er niet slimmer door gemaakt haha. Ik gooi mijn vierkante hoedje dus gewoon in de lucht en mijn vijand van de avond, de wind, neemt hem weer mee. Vierkante hoedje, pats, boem, weg! Al het publiek kwam het veld opstormen en ik had geen tijd meer om ernaar te zoeken, want de omhelzingen kwamen binnen! Gelukkig was ik nog wel zo slim geweest om mijn naam in mijn vierkante hoedje te schrijven, hij kwam uiteindelijk ook weer rustig naar mij toe lopen. Eind goed, al goed.

Al was het nog lang niet het eind. After Graduation it's PARTY TIME! De school heeft de zogenaamde 'Sober Grad' georganiseerd. De hele gymzaal/tennisbaan was afgezet en er was van alles te doen. Er was een rodeo stier, lasergamen, goktafels, een klimmuur, massagetafel, disco, prijzenkast waar je hoe dan ook wat zou winnen en noem maar op! We hadden de tijd van ons leven. Aan het eind van de avond kwam er een hypnotiseur wat echt hilarisch was. Een hele groep leerlingen was van de wereld en hij kon ze alles laten doen wat hij maar wilde. De grootste macho van de klas veranderde in een Barbie Girl. Ik heb me een sixpack gelachen!

De Graduation parties zijn op volle gang. Ondertussen ben ik langzaam afscheid van iedereen aan het nemen. Ik heb het onwijs moeilijk daarmee. Natuurlijk wil ik terug naar Nederland. Oost, west, thuis best zeggen ze altijd. En ik kan niet wachten om mijn Paps en Mams weer in mijn armen te sluiten. Maar ik heb hier zoveel vrienden gemaakt en ik heb geen flauw idee wanneer ik ze terug zie, of ik ze nog wel terug zie. Het geld groeit niet op ons rug en voordat ik weer terug naar Amerika ga, zal nog wel een tijdje duren. Gelukkig is er een genie die Skype heeft uitgevonden. Al is dat ook best moeilijk met 9 uur verschil. Soms kan ik mezelf wel voor m'n kop slaan dat ik ooit met het idee ben gekomen om naar Amerika toe te gaan voor tien maanden. En dan komt het gezond verstand weer terug dat zegt: Marous, je hebt de tijd van je leven gehad! Zoveel mensen zijn jaloers op jou en niemand kan deze ervaring meer van je afnemen. Jij hebt zoveel over je zelf geleerd. En dat is waar! Escalon zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben, met de geweldige mensen erbij.

'Don't cry because it ended, smile because it happened.'

11 juni sta ik als het goed is rond 7 uur in de ochtend weer op Nederlandse bodem. Bereid jullie maar voor!

Dikke kus

Marous

Seniortrip Disneyland!

Hoi allemaal

Afgelopen donderdag was het dan eindelijk zover, de Seniortrip. Al de seniors (degene die dit jaar slagen) kijken hier het hele jaar naar uit. Het schijnt het hoogtepunt van het jaar te zijn. Dit bleek maar weer. Donderdag ochtend kwamen we allemaal springend op school aan. Klaar om Disneyland onveilig te maken. Voordat webij het park aankwamen zijn we eerst uit eten geweest. We kwamen bij een kasteel genaamd 'Medieval Times'. Toen ik daarbinnen liep, voelde ik mij weer helemaal kind. Het deed mij namelijk denken aan 'Het land van Ooit'. Daar waren van die riddergevechten, echt grandioos. De zwarte ridder was altijd de slechte ridder en je wilde natuurlijk dat die van z'n paard werd gelanceerd. 'Medieval Times' is eigenlijk precies hetzelfde alleen dan nog beter! Iedereen krijgt een kleur toegewezen, wij waren blauw. Er waren verschillende scholen, dus iedereen begon lekker op te scheppen en te schreeuwen. Wij wonnen natuurlijk met onze State Champions uitvoering. De ene helft schreeuwt State, de andere helft schreeuwt Champs! Tsja, daar kan je niet tegenop. Tussen de ridder gevechten door werden we geserveerd van een maaltijd met soep, kip, ribs en appelflappen. Niet al te best als je een uur later op je kop in een achtbaan hangt... Maargoed, onze ridder schepte behoorlijk op, dus wij hadden hoge verwachtingen. Achteraf bleef het alleen bij praatjes, want hij eindigde met z'n knar in het zand! De teleurstelling droop van onze gezichten af. Gelukkig waren we bijna bij Disneyland, waardoor de goedemoed er snel weer in zat!

Na een lange rit in de bus (die overigens kleiner waren dan in Nederland, ook voor het eerst dat iets kleiner is) zagen we de lichten al spinnen. Disney Avenue, rechts af en de poorten naar een andere wereld gingen open. We begonnen in 'Great America', dit is het begin van het echte Disneyland. Hier zijn de achtbanen voor de grote mensen haha. Zoals ik al zei, niet echt prettig na een grote maaltijd. Maar echte die hards geven niet op en gaan gewoon lekker door tot er werd opgeroepen dat we eindelijk het echte Disneyland in konden. Eén groot gekkenhuis was het! Ik probeerde bij dezelfde mensen te blijven, maar ik eindigde bij andere mensen elke 10 minuten. Niet dat het uitmaakte, want dat park was geweldig. Het moment dat je naar binnen liep, hoorde je de muziek al van ver. Er waren overal dj's en dansvloeren. Iedereen was in een goede moed en het was één groot feest! De leukste gedeeltes waren nog de pauzes die we namen tussen het dansen door. Dat waren namelijk de ritten door de Pirates of the Caribean, Spacemountain, Indiana Jones, Starwars, en noem maar op. Tot zes uur in de ochtend hebben we met Mickey en Minnie Mouse de tijd van ons leven gehad. De terugreis heeft niemand meer meegekregen.

Mijn voetbalseizoen is over en we hebben een onwijs gave laatste wedstrijd gehad. Over twee weken is graduation. Ik heb mijn cap en gown al binnen, dat is het pak wat je moet dragen met het vierkante hoedje die iedereen in de lucht gooit. De uitnodigingen voor de graduation parties stromen binnen en we komen langzaam, eigenlijk heel snel, bij het einde. Het is super gegaan met mijn nieuwe gastgezin. En het gaat heel zwaar worden om iedereen achter te laten. Ik ga nog even volop genieten van mijn laatste vier weken hier. 11 juni sta ik om iets over zeven uur in de ochtend weer op Nederlandse bodum!

Geniet nog even van de weken zonder mij. Dit gaat vooral uit naar mijn ouders die het nog zwaar krijgen zodra ik terug kom.

Dikke kus

Marous

Prom!

Hoi allemaal

Ja, het is dan zover, ik heb een echte High School Prom meegemaakt. En dat is niet niks. Zomaar een avondje uit is het zeker niet. Dit heeft zijn maanden lange voorbereiding. De perfecte jurk moet uitgekozen worden met daarbij bijpassende schoenen en sieraden. Weken lang nadenken over wat je met je make-up en haar gaat doen. Ik was van een nuchtere Hollandse meid omgetoverd in en druk makende Californische girl! Stapje voor stapje kwamen dichterbij de avond waar de meeste Amerikaanse kinderen jaren naar uitkijken. We begonnen met de jurk (schoenen had ik nog van Winter Formal). Alle winkels afgezocht tot ik die mooie gele jurk in me handen had! Sieraden erbij en stap één was klaar. Mijn gastzusje Olivia, die beautyschool doet, zou mijn haar gaan doen. Dat was al helemaal geregeld, krullen en alles naar één kant. Het enige wat ik nu nog moest regelen was een date. DILEMMA! Nu heb ik hele leuke vriendinnen die daar wel even voor gingen regelen, zeiden ze. Krijg ik 's avonds een smsje van Eric,een vriend van mij: I heard you like bananas? Waar komt dit nou weer vandaan? Op de één of andere manier eet ik onwijs veel bananen hier, weet ook niet hoe het komt. Maar hoe weet hij dat nou weer? Na een tijdje heen en weer gesmst te hebben, kreeg ik al een beetje door dat er wat aan de hand was. Maar natuurlijk wilde niemand mij wat vertellen. Ik kom de volgende dag niks vermoedend op school aan. Open mijn kluisje zoals gewoonlijk, althans dat dacht ik... Zodra ik mijn kluisje openmaak, zie ik een tros bananen erin liggen met daarop: Prom With Me? Eric. Haha, al mijn vriendinnen lagen helemaal in een deuk, maar ik heb natuurlijk 'ja' gezegd. Yes, nu heb ik alles geregeld, Prom here we come. Niet dus... Mijn date moet natuurlijk met mij matchen. Alleen de zelfde kleur stropdas was al een heel gedoe, want er schijnen dus op z'n minst 6 kleuren geel te zijn. Op de dag zelf heb ik hem dus nog mijn jurk mee gegeven voor de goede kleur stropdas. Terwijl ik lekker Amerikaans mijn nagels liet doen, kwam hij de jurk weer terug brengen met de mededeling dat mijn jurk kapot was. Grappenmaker, dacht even leuk te zijn om mij in de maling te nemen. Ik kwam er ook achter dat ik me haar zelf moest gaan doen, omdat mij gastzusje moest werken en niet optijd terug zou zijn. Goodbye curls, de stijltang gaat erin! Laagje make-up op me gezicht en we zijn eindelijk klaar voor Prom. Ik had het gevoel dat ik ging trouwen. Nadat Lea was opgehaald door haar date, kwam mijn date mij oppikken. Hij zag er super uit in pak! We liepen samen arm in arm naar de auto en hij opende netjes alle deuren voor mij.

Na de groepfoto's te hebben gemaakt, zijn we heerlijk uit eten gegaan. Iedereen kon goed met elkaar opschieten waardoor het heel gezellig werd. De sfeer zat er dus goed in. Eenmaal aangekomen bij het echte feest, waren we er helemaal klaar voor. De locatie deed me denken aan een klein kasteeltje. Iedereen zag er op en top uit en vooral de mannen in pak trokken mijn aandacht. We hebben de hele avond gedanst en gelachen. Nadat het feest eindigde liepen we naar de auto en natuurlijk had ik het koud en natuurlijk bood mijn date zijn jas aan. Wat een gentleman, net zoals in de films! We zouden gaan midnightbowlen, maar vanwege de lange rij en ons gebrek aan geduld zijn we niet gegaan. We eindigden op de parkeerplaats van de bowlingbaan met een ijsje.

Onze dates hebben ons veilig en wel thuis gebracht. Ik sliep als een roosje. Ik heb een High School Prom in Amerika meegemaakt.

Dikke kus

Marous

Verhuizing!

Hoi allemaal

Ik heb even schokkend nieuws! Ik ben gisteravond verhuisd naar een ander gastfamilie. Er zijn wat dingen gebeurd die ik niet uitgebreid hier op internet ga vertellen. Maar ik voelde mij niet meer confortabel in het huis. En om het niet erger te maken, heb ik besloten om ergens anders naartoe te verhuizen. Ik ga proberen om met ze in contact te blijven, want ik ben ze heel dankbaar dat ik daar kon wonen voor zes maanden. Al is mijn verhuizing niet zo soepel gegaan. Ik heb het gevoel dat zij mij niet snappen (of het nietwillen) en ze zijn heel boos en teleurgesteld. Gelukkig is er een man die ik een engel kan noemen. Zijn naam is Mark en hij heeft ervoor gezorgd dat ik zo snel mogelijk kon verhuizen. Ik woon nu bij hem en zijn familie. Het leuke is datzij aleen exchange student in huis hebben, Jovana. Zij is een hele goedevriendin van mij hier en komt van oorsprong uit Montenegro (Oost-Europa). Ik woon dus nog steeds in Escalon en ga nog steeds naar dezelfde school. De California girl is nog niet verdwenen!

Nog drie tot vier maanden te gaan en die gaan top worden. De zomer begint er alweer aan te komen. Ik heb het voetbalteam gehaald en mijn sixpack is al bijna onweerstaanbaar! Mijn zomer wordt als volgt: Prom, Seniortrip naar Disneyland, Graduation, zwemmen in het zwembad in mijn achtertuin (mwuahaha), kampioen poolen worden, aangezien we een grote pooltafel in huis hebbenen de macho uithangen op het voetbalveld! Ik heb er zin in! Maar stiekem kan ik ook niet wachten tot de Jisper Kermis...

Ik mis jullie! Maak je trouwens geen zorgen om mij. De laatste twee weken waren hell voor mij, maar ik ben omringd door geweldige mensen. Ik ga lekker genieten van de tijd die ik hier nog heb!

Dikke kus

Marous

18 in Amerika!

Hoi allemaal

Ja, ik kan eindelijk zeggen dat ik 18 ben! Ik kan nu alles legaal doen, in Nederland. Op dit moment heb ik met de Amerikaanse wet te maken en ik moet zeggen: ik heb medelijden met de jongeren hier. Ze kunnen autorijden als ze 16 zijn, maar moeten wachten tot ze 21 zijn voordat ze echt uit hun dak kunnen gaan. Niet dat ze wachten tot hun 21^ste verjaardag... Het probleem is alleen dat wanneer ze drinken, ze drinken tot ze er letterlijk bij neervallen. Ik was op een feestje en er stond een truck op het erf. En aan elke kant van de truck was er wel iemand aan het kotsen. Wiet is illegaal hier, maar je wilt niet weten hoeveel jongeren hier smoken. Het is serieus een heel groot probleem hier. De meeste Nederlanders proberen het uit of doen het af en toe. I.p.v.: een dag niet gelachen, een dag niet geleefd, is het: een dag niet gesmoked, een dag niet geleefd. Ze kunnen het ook niet geloven als ik zeg dat ik dat nog nooit uit heb geprobeerd. En dan de 'teen moms'. Op mijn school zijn er zo ongeveer 20 meiden zwanger (dit is denk ik nog naar beneden afgerond). En ze kijken er niet verbaast van op zodra er weer eentje bijkomt. Meiden zijn al zo serieus bezig met relaties. Ze hebben geen idee wat ze allemaal op het spel zetten door zwanger te raken. Ik snap gelijk waarom ik een handtekening onder de zin 'je mag geen seks hebben gedurende het uitwisselingsprogramma' heb moeten zetten. Als je naar de mentaliteit van de Amerikaanse jongeren kijkt, had ik nu met een dikke buik rond gelopen. Gelukkig ben ik mijn nuchtere koppie nog niet verloren!
Buiten dit alles heb ik het nog geweldig naar mijn zin, haha.

Het was afgelopen week de homecoming van de basketbalspelers. Dit keer werd de homecomingKING gekozen. Nu hadden ze echt de geweldigste kandidaten waardoor de week hilarisch werd.
Kandidaat nummer 1, Gabe! Degene die overal bij betrokken is en altijd met een big smile door de school loopt.
Kandidaat nummer 2, Christian! De jongen die te druk bezig was met worstelen. Hij was dus nergens te bekennen.
Kandidaat nummer 3, Brandon!De macho waarvan niemand nou begreep waarom hij kandidaat was.
Kandidaat nummer 4, Victor!De footballplayer met het goddelijke lichaam, maar onwijs verlegen. Hij vond het maar niks.
En dan kandidaat nummer 5, Cha! De Aziatische, beetje dikkige, onpopulaire jongen.
Ze moesten de gekste dingen doen. Ze werden na gedaan door meiden, ze moesten dansen, rappen, etc. Hilarisch om te zien. De winnaar is uiteindelijk Cha geworden. Die jongen had het moment van z'n leven!

's Avonds was de basketballgame en natuurlijk hebben we dik gewonnen. Ik moest foto's voor het jaarboek maken, dus ik had de beste plek met het mooiste uitzicht op al die gespierde lijven!

Voor de rest gaat het hier zijn gangetje. Ben druk bezig met het eten van al die brownies die ik allemaal heb gekregen voor mijn verjaardag. Nog 4 maandjes en een beetje, dan kom ik Nederland weer onveilig maken.

Dikke kus

Marous

Happy New Year!

Hoi allemaal

Gelukkig nieuw jaar iedereen! 2011 wordt ons jaar!

De kerstvakantie begon en ik wist mijn god niet wat ik ervan moest verwachten. Kerst is de mooiste tijd van het jaar. Gezellig met de familie... Ja, die zit dus aan de andere kant van de wereld. Gelukkig heb ik een leuk gastgezin. We hadden en onwijs grote kerstboom gekocht en met z'n allen versierd. Elke dag kwamen er meer cadeautjes onder te liggen. Met Kerst kon je er amper langs lopen. Ze hebben hier alleen kerstavond en eerste kerstdag. Tweede kerstdag bestaat niet, dan lopen ze alweer te schreeuwen: nog 364 dagen tot Kerst! Dus met kerstavond gingen we naar het huis van mijn gastmoeders tante. Ontiegelijk saai, maar onwijs lekker eten. Toen we thuis kwamen, ben ik met Ruth naar de kerk geweest! Yep, ik en naar de kerk, wonderen zijn nog niet de wereld uit. Ik wilde eerst niet gaan, maar toen vertelde ze me dat ze een cadeautje voor me had... Dan kan ik moeilijk thuis blijven natuurlijk.Het was trouwensbest mooi met alle kaarsjes. Alleende kerstliedjes waren in het engels.Ik begon zeautomatisch in het nederlands te zingen.Boem, slappe lach inde kerk.Toen ik thuis kwam, waren mijn gastouders druk bezig met het spelen van de Kerstman. Alle cadeautjes kwamen tevoorschijn. Het ging nog bijnamis, want mijn gastzusje kwam de kamer uitlopen. Gelukkig luisterde ze voor één keertje naar mij en ging ze terug haar bed in. Ik werd om vier uur 's nachts wakker gemaakt: Santa was langs gekomen! We hadden op Black Friday alle cadeautjes voorzes uur in huis en op Kerstdag hadden we ze allemaal open gemaakt voor zes uur. Ik heb super veel gekregen. Allemaal fotolijstjes vol met foto's, schoenen, een nieuw dekbedovertrek, een dvd en nog veel meer! Daarna zijn we weer lekker ons bed in gekropen. Ik onder mijn nieuwe dekens, heerlijk! 's Middags zijn we naar mijn gastmoeders zus gegaan voor Secret Santa. Dat is hetzelfde als suprises met Sinterklaasalleen dan zonder gedicht en alleen een cadeautje. Ik had mijn gastvader als lootje. Hét moment om hem terug te pakken! Elke keer als hij twee meiden ziet lopen zegt hij: Hey look! Two lesbiens! Ik liep in de winkel met Lea, op zoek naar cadeautjes en toen kwamen we terecht bij het ondergoed. Geweldig toen mijn gastvader zijn cadeautje openmaakte en twee strings vond. Het werd nog mooier op het moment dat hij het briefje las met daarop: In case you meet two lesbiens! Hij liep rood aan. Wat vond ik mezelf grappig!

Bijgekomen van al het eten, de cadeautjes en de kerstliedjes, was het dan eindelijk zover. De laatste dag van 2010. Wat een jaar. De tijd is zo snel gegaan, maar ik heb zoveel geleerd. Ik ben met mijn HAVO-diploma op zak naar California vertrokken. Hier ben ik erachter gekomen wat je ouders nou allemaalecht voor je doen. Dat de kleine dingetjes de dingen zijn die je zo erg kan missen. Dat ik de beste vriendinnen in de wereld heb. Om drie uur in de middag gaat mijn telefoon. Marije die me de schuld geeft dat haar make-up niet meer goed zit, omdat ze zo hard loopt te janken, want ze mist me. Ik mis jou ook heel erg. Ik verwacht je wel in een jurkje op schiphol! 30 minuten later gaat mijn telefoon weer. Sanne die niet kan stoppen met vertellen hoe leuk ze het vind om mij te horen en hoeveel plezier ze me wenst de rest van het jaar. En dat ze me wel weer leert hoe ik moet feesten als ik terug kom (ze was een heel kleinbeetje de weg kwijt, heel klein beetje maar). Niets vermoedend zit ik op de bank, gaat mijn telefoon weer. Dionne die in het hoekje van de kroeg staat! Even een pauze van het feesten, even Marous bellen. Die zak snoep is vol op 11 juni hoor!Ik hou van mijn vriendinnetjes!
's Avonds ben ik met Ruth naar Julia geweest. Daar hebben we oud en nieuw gevierd. De kroeg en het glas champange zaten er dit jaar niet in. Maar ik heb het heel gezellig gehad met hen. Spelletjes gespeeld en het laatste liedje van 2010 was Duty Love (Sean Kingston). Ruth zingt dan altijd: Dutchie love! Om twaalf uur zijn we naar buiten gerend. Ik had verwacht dat de Amerikanen wel van vuurwerk hielden. Helemaal niks! Ik dacht dat er in Jisp weinig werd afgestoken... Maargoed, ik kwam 's nachts thuis en toen zat de hele familie nog een spel te spelen met dobbelstenen. Ze vroegen of ik mee wilden doen, maar dan moest ik weleen dollar inleggen. Ik meespelen. Win ik dat spel toch!vijf dollar in the pocket. 2011 wordt mijn jaar!

Ik ben nu op de helft van mijn avontuur. Zie jullie over vijf maanden!

Dikke kus

Marous

Winter Formal!

Hoi allemaal

Aangezien Amerika geen Sinterklaas viert, zit ik al een tijdje in de Kerstmis sfeer. Alle huizen zijn versierd, de een nog gekker dan de ander. Ik weet nog zo goed dat ik met mijn moeder op de fiets zat. We waren alle huizen aan het bekijken met alle verlichting en dan was er altijd één huis tussen dat versierd was van top tot teen. Zoveel verlichting dat het gewoon lelijk werd. En dan zei mijn moeder: Je zal daar maar wonen... Nou, ik woon nu dus in zo'n huis!

Maar wie winter in High School zegt, zegt Formal. Het is de traditie dat een meisje een jongen vraagt als date met Winter Formal. Ik moet jullie helaas teleurstellen. Ik heb geen date kunnen vinden! Oke, om eerlijk te zijn heb ik me over laten halen om single te gaan. Minder drama, dat deed het hem voor mij. Mijn gastmoeder vond het alleen wat minder. Die is helemaal van de tradities. Ze heeft mijn gastvader een armband laten kopen met bloemen erop. Dit hoort eigenlijk de date te doen. Het was een hele mooie, het paste precies bij mijn jurk.
Op vrijdag zijn Lea en ik naar een nagelsalon gegaan voor een manicure en pedicure. Zittend in een massagestoel, ons op de hoogte laten stellen van de laaste roddels en proberend het aziatische taaltje uit te vogelen, hebben we ons heerlijk laten verwennen.
Zaterdag was het dé dag! Alle meiden kwamen naar mijn huis om ons helemaal klaar te maken voor Formal. Mijn gastmoeder deed al onze haren wat er super uit kwam te zien! Al waren we hierdoor wel fashionably late. En nu komt de Marouschka-actie! Ik dacht dat we uit eten zouden gaan bij Olives Garden. Dus wij komen daar een half uur te laat aan, kunnen we de rest van de groep niet vinden! Wat blijkt: we moesten naar Elephant Bar. Geen flauw idee hoe ik hier mee aan kwam zetten, maar uiteindelijk zijn we op de goede bestemming aangekomen, al was het een uur te laat. We hadden heerlijk gegeten en ik kwam nog een andere groep tegen van school die ik weer kende via volleyball, heel gezellig.
En toen was het eindelijk zover. We kwamen aan op school en konden beginnen met feesten. Dit ging nogal anders dan dat ik had verwacht. Ik zet nog geen stap binnen en ik zie alle meiden zonder hakken rondhuppelen. Uiteindelijk heb ik ze ook maar uitgetrokken, met een schuldgevoel van hier tot Tokio tegenover mijn schoenen. Die hebben de hele avond onder een tafel gelegen. Maargoed, eigenlijk kwam het wel goed uit, want ik benhier behoorlijk lang. Get over it and party! Heb ik eindelijk die ene jongen de dansvloer op weten te krijgen, gaan de lichten aan! De principle vond dat we onbeschaafd aan het dansen waren. Wat verwacht je nou op het nummer 'Low' van Lil'Wayne? Dat we stijf overeind blijven staan? Beetje onlogisch als het volgens mijn theorieboekje gaat. Iedereen vertrokeerder en we bleven nog maar met een kleine groep over. Gelukkig wisten we er nog een leuke avond van te maken. Lea en ik zijn, toen we thuis aan waren gekomen, op de bank neer geploft, kop thee erbij met Milka chocolade (what made my night). Dat sporten we er wel weer af!

Over sport gesproken... Het volleyball seizoen is afgelopen. We zijn heel ver gekomen in de playoffs! Helaas was het ons niet gegund om kampioen te worden. Al voel ik mijzelf wel een kampioen. Ik heb namelijk een sportaward gewonnen, wat een grote eer is hier in the USA! Most improved player! Dat zegt denk wel veel over hoe ik eraan toe was in het begin van het jaar... Haha!
Ook een groot applaus voor de footballplayer alstublieft! Onze jongens zijn namelijk wel kampioen geworden! De spannendste wedstrijd die ik ooit in mijn leven heb gezien. Je werd er zo in meegesleept, dat ik het niet kon helpen dat er een traan over mijn wang gleed.
Na de vakantie begin ik met de conditietraining voor voetbal. Wens me succes!

Alvast een hele fijne Kerst aan iedereen toegewenst!

Dikke kus

Marous