Hoi allemaal

Hier een echt Amerikaans verhaal!

Mijn eerste footballgame en we verliezen. Hoe zuur is dat? Het was de eerste thuiswedstrijd, iedereen werd helemaal gek. We hadden weer een rally. Dit keer moesten we paars en goud dragen. Dat zijn de kleuren van onze school. Ook kunnen wij ons zelf de Cougars noemen. Elke school heeft een mascotte en wij hebben dus de cougars. Tijdens de wedstrijd lopen ze rond en entertainen ze het publiek. Ik ging echt helemaal stuk om die mascottes. Ze waren zo grappig! En iedereen moest weer lachen om mij, omdat ik ze zo grappig vond. Dan hebben we de cheerleaders. Toen ik nog in Nederland was, schreeuwde ik het zowat van de daken: ik word cheerleader, dat doe ik wel even. Het liep dus iets anders... Zowiezo kan ik niet bij het team, omdat de try-outs vorig jaar al waren. En buiten dat, die trucs zijn veel te ingewikkeld. Als ik dat ga doen, kan ik gelijk me ouders opbellen om de begravenis te regelen. Dat werd hem dus niet.

Maargoed, na lang wachten, komen eindelijk onze boys het veld op rennen. Ik heb echt respect voor die jongens. Die pakken die ze dragen zijn ontiegelijk zwaar. Hoe weet ik dat? Ehm...
Tijdens volleyball moesten we wachten totdat onze wedstrijd begon. We zaten in de wrestlingroom, toen we erachter kwamen dat er nog een andere deur was. Kortom: we zijn ingebroken in de footballroom. Hier bewaren ze alle spullen wat ook maar iets met football te maken heeft. Zo ook de uniformen! En natuurlijk moet je daar niet alleen naar kijken, maar moet je het gewoon even passen. Hilarisch was dat. Tijdens onze verkleedpartij kwamen we erachter dat er nog een deur was; de deur richting de jongenskleedkamer! Ik kon de verleiding niet weerstaan om even te checken. Drie keer raden wat mij natuurlijk weer overkomt... Juist, de jongens kwamen massaal binnen gewandeld. Ik heb nog nooit zo'n doolhof moeten bewandelen omongezien naar buiten te komen. Maar het is ons gelukt. De jongens weten niet dat ik nu weet wie de beste sixpack heeft!

Terug naar het footballfield. De wedstrijd gaat beginnen. De footballplayers staan aan de zijlijn met hun hand op hun hart. Zo ook de cheerleaders, cougars en iedereen op de tribune. Ik dus ook. Allemaal heel serieus totdat er vijf poppetjes in uniform het veld op komen rennen. Vlag in hun hand, hun benen hoog schoppend in de lucht. Ja hallo, dan kan je mij natuurlijk opvegen. Mijn eerste reactie: 'Dat zie je toch alleen maar in films?' Het spijt me heel erg, maar ik heb er dus voor gezorgd dat tien mensen de slappe lach hadden tijdens de National Anthem. Oeps...

Van de wedstrijd zelf heb ik niet zoveel meegemaakt. Ze hebben het me geprobeerd uit te leggen, maar dat is nog best lastig al die termen. Ik moet toch maar eens op internet gaan uitzoeken wat het nou precies inhoudt. Tot dan gebruik ik gewoon mijn eigen techniek om er bij te horen: schreeuwen wanneer iedereen begint te schreeuwen! Dan kan je niks fout doen. Het enige wat me bijgebleven is, is een touchdown. Tijdens de touchdown zat ik namelijk te praten met Emma. Emma speelt saxofoon en speelt dus mee in de band. Weer zo'n lekkere actie voor mij. Ik zat in het midden van de band tijdens de touchdown. En dan is het de traditie dat de band begint te spelen. De instrumenten vlogen om me oren. Heel fijn!

Iedereen was natuurlijk heel teleurgesteld dat we hadden verloren. Maar ik had de tijd van me leven. Elke tien stappen die je neemt, kom je wel een bekende tegen. Even kletsen en je kletst zo de hele wedstrijd vol. Mijn eerste footballgame was dus een succes. Next please!

Groetjes uit het nog steeds zonnige California! (40 graden)

Dikke kus

Marous